Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Ομιλία Δασκάλου στο ΕΠΑΛ Αχαρνων.

Το παρακάτω κείμενο μου το έστειλε ο φίλος Χρήστος Μ. .

Δεν ξέρω κατά πόσο όντως είναι αληθινός αυτός ο λόγος, ξέρω όμως ότι είναι λόγος ζωντανός και εκφράζει σκέψεις πολλών απο εμάς.

Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους μαθητές µου (λέει ο Δάσκαλος), στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:

«Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ για να καταλήξω, αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένε σε σένα; Σε σένα που ßιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο…

Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.
Εγώ, ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σ’ αυτό το σχολείο και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω γι’ αλλού,
σε σένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια, θα σου µιλήσω σταράτα, για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου:

Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις, οι µαθητές που δίδαξα φέτος, στη συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.
Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλαν κατ’ επανάληψη. Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις. Δείχνοντας ένα χαρακτήρα κι ένα ήθος που µε σόκαρε, που µ’ έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.

Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σ’ αυτό το σχολείο, πως, εκτός του γνωστικού ελλείµµατος, το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας: των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε πως, χωρίς αρχές, η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση, πως, χωρίς όνειρα και στόχους, θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σ’ επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.

Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάßει τότε, πως η µόρφωση, η καλλιέργεια, ήταν το όπλο που έλειπε απ’ την προσωπική του θήκη. Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο κι έµαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να µας πει την ιστορία του ßίου του, το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη ν’ ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε, το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.

Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από το µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα’ αλßανικά µάθαµε σαν «µπέσα». Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα. Ν’ αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας, ν’ απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον, να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.

Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του, ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του Νικηταρά.

Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος κι εγκαταλειµµένος απ’ όλους. Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα. Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν ν’ απαιτήσει από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά, λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.

Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά. Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε ν’ ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας. Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα για σας και για το µέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική, όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.

Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της. Περιµένει απ’ αυτούς να σηκώσουν ψηλά
και µ’ επιτυχία τη σηµαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους, σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.

Κι όταν ßλέπω την εποχή µας να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να µουχλιάζει απ’ το κυνήγι της ευκολίας,

μόνο σε σας ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση ν’ αγωνιστείτε, ν’ αντισταθείτε, να πολεµήσετε, να νικήσετε..

Μη µας απογοητεύσετε».

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Παιχνίδια με το φλάς

Μια λεπτή φέτα ακτινίδιο, περίπου 2-3 χιλιοστά είναι αρκετή.
Στο τεχνικό μέρος χρησιμοποίησα την καλή μου Nikon D70s (μόλις 5 ετών και φαντάζει ήδη παλιά), ένα φλας SB 800 και πάνω του προσάρμοσα ένα snoot της Interfit, ενω πάνω σε αυτό τοποθετήθηκε η φέτα ακτινίδιο.
Ακριβώς από πάνω του κρέμεται ένα SB 600 με λευκό softbox και πάλι της Interfit.
Φυσικά την περισσότερη δουλειά την κάνει το γνωστό commander SU800 όπου επιμερίζει την ασύρματη λειτουργία ανάλογα το πόσο δυνατό θέλουμε το κάθε φλας, με υπερβολικά απλούς και γρήγορους χειρισμούς, μας επιτρέπει να αναδείξουμε το θέμα μας όπως θέλουμε εμείς.
Η Λήψη έγινε σε αρχείο RAW - NEF και πέρασε ενα κροπάρισμα και ελαφριά βελτίωση στο element.
Ελπίζω να τα κατάφερα και να σας αρέσει η φωτό μου. Η φωτογραφία αφιερώνεται στην ανιψιά μου που σπουδάζει μακριά μας και αύριο θα μας λείπει από το εορταστικό τραπέζι.

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Made in Japan

Αφορμή για να πάρω το παραπάνω μπυρόνι, (ASAHI απο το Tokyo) στάθηκαν οι χθεσινοβραδινές δηλώσεις του Hiroshi Aoyama, πρίν την έναρξη του Moto GP, ο οποίος μεταξύ άλλων αφιέρωσε την συμμετοχή του στον δοκιμαζόμενο λαό της Ιαπωνίας, έχοντας για φόντο πίσω του πανώ με το Help Japan.
Παρεμπιπτόντως για την φετινή χρονιά βλέπω Stoner , Pedrosa έναν καταϊδρωμένο λορένθο να νοιώθει την ανάσα του Γιατρού και γενικά χαμός μεγάλος με τα ετοιμοπόλεμα Honda.
H φωτό τραβήχτηκε με 2 φλας, SB600 & SB800 και για commander ένα SU800 πάνω σε μια Nikon D70s.

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Μια βόλτα στην Ευβοια.

Πέρασε καιρός από την τελευταία βόλτα και τούτη εδώ η μέρα με την βροχή, φάνηκε ιδανική για να ελέγξω το σετάρισμα στις αναρτήσεις μου, αυτός και άλλοι πολλοί ακόμη λόγοι μας οδήγησαν να κάνουμε μια μικρή διαδρομή μέσα από σφιχτό στροφιλίκι για Κύμη, Μουρτερή και πίσω.
Συνολικά 9 μηχανές που περιλάμβαναν 7 ΚΤΜ Adventure, 1 BMW 800 GS και το δικό μου ολόμαυρο Ζ 750 Kawasaki. Ασχέτως που ένιωθα σαν μύγα μες στο γάλα, η μέρα κύλησε καλά.
Το σετάρισμα βελτίωσε κάπως την κατάσταση στις δραματικές μου αναρτήσεις.
Πριν μπούμε στα στροφιλίκια περάσαμε από την αίθουσα σύγχρονης γλυπτικής του Μιμίκου λίγο έξω από την Χαλκίδα.
Τα έργα τέχνης που φιλοξενεί μεταξύ άλλων είναι και ένα KTM Rally 690 του οποίου λεπτομέρεια βλέπουμε από πάνω .
Επόμενο έργο τέχνης αυτό το DUCATI 1198s. Δίπλα του στέκεται και ένα MV AGUSTA F4.
Τελειώνω χωρίς να αναφέρω superduke, motard κλπ
Αρνηθήκαμε το καφέ του πάντα φιλόξενου Μιμίκου για να προλάβουμε την διαδρομή μέρα.
Πανοραμική θέα νότια της παραλίας της Χιλιαδούς.
Το μοναδικό τους μειονέκτημα, η ύπαρξη σαμπρέλας.
Αναπλήρωση δυνάμεων στην Αμάρυνθο. Στην Κύμη δοκιμάσαμε και γλυκά από ένα "παραδοσιακό" ζαχαροπλαστείο, σκέφτομαι τελικά ότι παράδοση και αμυλοσιρόπιο δεν ταιριάζουν. Αν θέλουμε να φτιάξουμε ποιοτικά προϊόντα με ελπίδες εξαγωγής κάποτε, θα πρέπει να δούμε το θέμα συσκευασία, εμφάνιση και ποιότητα, από την αρχή.
Παραδοσιακό γλυκό που με το ζόρι τρως ένα μπακλαβά, δεν υπάρχει.
Η βενζίνα στη διαδρομή σε κάποια πρατήρια κόστιζε αρκετά, μεγάλες διακυμάνσεις από εταιρία σε εταιρία. Εμείς και οι 9 επιλέγαμε το φθηνότερο, που θα πάει θα τις ρίξουν και οι άλλοι κάποτε.
Μεγάλο θέμα συζήτησης ανοίξαμε σχετικά και με τις ζυθοποιίες, άλλος πόλεμος κι αυτός.
Οι Ελληνες Οινοποιοί έχουν κάνει θαύματα, μακάρι να αντιγραφούν κι από άλλες μονάδες.
Χρειαζόμαστε τις εξαγωγές.
2 Γιάννηδες, 2 Γιώργηδες, Ηλίας, Σπύρος, Σωκράτης και Φώτης η σύνθεση της σημερινής παρέας.

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Πλανήτης πληγωμένος ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ


Η Γη συνεχίζει να γυρνάει, πληγωμένος ξεπληγωμένος ο πλανήτης συνεχίζει να μας ανέχεται.
Στο δικό μας το χωράφι ξεκινήσαμε με ενα οικονομικό στραπάτσο, χειρότερο κι απο μετωπική με νταλίκα, λίγο μετά η Αραβική επικράτεια αφέθηκε να ονειρευτεί οτι πιο πολυπόθητο μπορεί κάποιος να απολαύσει, την Ειρήνη και την Δημοκρατία.
Σήμερα οι φίλοι μας οι Γιαπωνέζοι, ένας λαός που εδω και μερικές δεκαετίες τρέχει με χίλια και έχει κερδίσει τον θαυμασμό όλων, πληγώσανε το περιβάλλον και ακόμη δεν ξέρουμε που θα σταματήσει η καταστροφή.
Τι έχουμε πάθει όλοι μας ?.
Ξεχάσαμε να ζούμε, θυμόμαστε μόνο να καταναλώνουμε.
Συνεχώς ζητάμε, συνεχώς παράγουνε (οι άλλοι).
Ευχομαι οι Αραβες να βρούν τον δρόμο τους, μέσα απο το λιγότερο δυνατόν χυμένο αίμα.
Οι σφαγές εδω και τώρα να τερματιστούν.
Η Ιαπωνία δοκιμάζεται σκληρά, Ιάπωνες καλό κουράγιο.
Επίσης και μείς με τα θλιβερά οικονομικά μας , να διδάξουμε στα παιδιά τα λάθη μας.