Camino de Santiago - Camino Frances. Ημέρα 4η . 4 Μαΐου 2025.

 

Villava (Pamplona) – Puente la Reina  Gares

Σχεδόν δεν έχει ακόμη ξημερώσει και πριν βρεθώ στον δρόμο, αφήνω τον υπνόσακο μου στην έξοδο του Albergue, δώρο σε όποιον το θέλει να το κρατήσει.  Η μεγαλύτερη πατάτα στον εξοπλισμό μου. Στις δοκιμές στην Ελλάδα που γίνανε χειμώνα, τα πήγε καλά, στην Γαλλία και Ισπανία όμως, μέσα στα Albergue είναι πιο ζεστά.  Τέσσερις μέρες το κράτησα και υπέφερα τα βράδια. Λυτρώθηκα όταν το παράτησα. Προτιμώ να κοιμάμαι μες τα ρούχα μου παρά με αυτό.

Μια ανησυχία με πιάνει όταν συνειδητοποιώ ότι είναι Κυριακή και είναι όλα κλειστά. Είμαι στο κέντρο της πανέμορφης Pamplona και τα ρολά είναι κατεβασμένα. ΟΛΑ κλειστά. Πως γίνεται?. Μπαίνοντας στα στενά βλέπω μια κοπέλα που θυμήθηκα ότι  την είχα δει στα γραφεία της αδελφότητας στο saint jean pied de port, την βλέπω να εισβάλει σε ένα μαγαζί. Είναι Starbucks. Έφτασα μέχρι εδώ για να πιώ καφέ στα Starbucks !!!. Είναι το μοναδικό μαγαζί Κυριακάτικα που είναι ανοιχτό αυτή την ώρα. Ευτυχώς έχει και προϊόντα ολικής άλεσης.

Πιάνουμε κουβέντα με την κοπέλα, είναι ινδικής καταγωγής και δουλεύει στην Barcelona. Καθώς δεν έχει σκοπό να συνεχίσει είχε μόνο λίγες ημέρες άδεια κι έτσι θα περιμένει το τρένο για να επιστρέψει σπίτι της. Καλό μάθημα πήρα σήμερα, πρέπει να οργανώσω περισσότερο την αυτοδυναμία μου. Σήμερα προστάτεψα με λευκοπλάστη το τρίτο μου δάχτυλο. Χθες η μουσκεμένη ημέρα μάλλον δοκίμασε τα δάχτυλα των ποδιών μου. Έτσι απόκτησα την πρώτη μου ένδειξη για φουσκάλα. Ανησυχώ καθώς έχω μόλις τέσσερις ημέρες περπατήματος και μπροστά μου απλώνεται η Ισπανία και κάπου τριάντα ημέρες. Θα βγούνε άραγε ? Η Παμπλόνα πολύ όμορφη πόλη με ρυμοτομία καλή.   Περνάω μπροστά από το ομώνυμο πανεπιστήμιο της πόλης με τον πολύ όμορφο προαύλιο και καταπράσινο χώρο. Δεν αντέχω άλλο την κάλτσα μου. Την βγάζω, την ξαναβάζω και συνεχίζω.

Τώρα φοβάμαι για το πως θα συνεχίσω μέχρι Santiago με αυτές τίς κάλτσες.  Τι ωραίο πρωϊνό με τον ήλιο να  στεγνώνει τα μουσκεμένα χορτάρια από το βράδυ.

Στα πέντε χιλιόμετρα από Παμπλόνα, βρίσκεται το επίσης όμορφο χωριό του Cizur Menor.

Περνάω το Albergue με τα σύμβολα των Ναϊτών ιπποτών και στο κέντρο του χωριού μια στάση για πρωινό καφεδάκι.

Θα βάλω και μια σφραγίδα στο ημερολόγιο μου στην θέση του χθεσινού Albergue της villava αφού ως δημοτική επιχείρηση το μεσημέρι κατέβαζε ρολά. Δεύτερο μάθημα κι αυτό. Να σφραγίζω διαπιστευτήριο και ημερολόγιο ταυτόχρονα. Στο ημερολόγιο μου θέλω σε κάθε σελίδα να βάζω μια σφραγίδα από το Albergue που θα κοιμάμαι. 

Έξω από το καφέ βγάζω για τελευταία φορά την άχρηστη κάλτσα που φοράω και βάζω την πενταδάχτυλη injinji που είχα αγοράσει από Θεσσαλονίκη, από το performance store. Οι κάλτσες αυτές από merino wool, έχουν την ιδιομορφία ότι έχουν ξεχωριστά διαμερίσματα για το κάθε δάχτυλο, κι έτσι καθώς τα βρεγμένα η ταλαιπωρημένα δάχτυλα δεν τρίβονται μεταξύ τους δεν αναπτύσσεται η φουσκάλα.

Η φουσκάλα είναι η καταστροφή του περπατητή . Αυτό το έπαρμα της επιδερμίδας με το διαυγές υγρό στο εσωτερικό του, όταν είναι μικρότερη από ένα εκατοστό λέγεται φουσκάλα, ενώ όταν είναι μεγαλύτερη από ένα εκατοστό λέγεται φλύκταινα .  Κυρίως από τριβή, προκαλείται διαχωρισμός επιδερμίδας και δέρματος. Εκεί λοιπόν παρατηρείται η διαρροή υγρού από τούς γύρω ιστούς , και καταλαμβάνει τον υποτιθέμενο κενό χώρο.

Αυτό γίνεται για προστασία και είναι ο λόγος που δεν πρέπει να το σπάμε. Αν και σχεδόν όλοι τις φλύκταινες τις τρυπάνε με αποστειρωμένη βελόνα , που έχει καεί με την μπλε φλόγα του αναπτήρα και που πίσω της , σέρνει κλωστή βουτηγμένη στο ιώδιο. Περνάμε  την βελόνα με διαμπερή πέρασμα και ακολουθεί η κλωστή , η οποία παρασύρει έξω το υγρό και αφήνει μια υπόνοια ιωδίου εντός, για απολύμανση.  Υπό άσηπτες συνθήκες ο ιατρός μπορεί να κάνει σωστή παροχέτευση και όχι όπως συνήθως μέσα στα Albergue που δύσκολα πετυχαίνουμε άσηπτες συνθήκες.

Πριν εμφανιστεί το πύον έχουμε αρχικά ερυθρότητα και μετά οίδημα. Το σώμα μας δίνει σημάδια για να τα προλάβουμε. Στο Cizur Menor με την εμφάνιση του οιδήματος , έβαλα αυτές τις απίστευτες κάλτσες τις Injinji,  και τις ξαναέβγαλα όταν γύρισα Αθήνα. Είναι απλά τέλειες και μοναδικές. Τις κάλτσες τις παλιές δεν θυμάμαι σε ποιο κάδο απορριμμάτων τις απέρριψα. Σώθηκα. Τώρα ξέρω ότι θα φτάσω Santiago.

Το χωριό Zariquegui είναι σε ύψωμα και βλέπει όλο τον κάμπο ίσα με την Παμπλόνα.

Άραγμα για καφέ και σύνδεση στο διαδίκτυο για εύρεση και κλείσιμο κρεβατιού. Σε όλα τα καταστήματα σερβίρουν αυγά ομελέτα με πατάτα. Δεν είναι και ότι καλύτερο για τον Διαβήτη, σε κρατάει όμως πολύ καλά. 

Σειρά έχει το alto del Pedron, το μνημείο γλυπτό που έφτιαξαν οι εταιρείες αιολικής ενέργειας για να εξευμενίσουν τον κόσμο για την ασχήμια των ανεμογεννητριών.

Το Orbanos  δεν έχει και κάτι ιδιαίτερο για να αξίζει να καθίσεις και νωρίς το μεσημέρι φτάνω στην όμορφη Punta la Reina (γέφυρα  της Βασίλισσας) ή Gares στα Βασκικά . Οποία έκπληξη , το Albergue Gares είναι κλειστό για διάλλειμα !!! . Ξανανοίγει στις 17:00. Και εγώ που θέλω ν κάνω μπάνιο, να βγάλω μπότες, να απιθώσω το σακίδιο μου και να γευματίσω ? Πλημμυρισμένος από θυμό, αράζω σε ένα κοντινό καφέ. Παραδοσιακά μπύρες, ότι υπήρχε για φαγητό και μετά καφέ.

Η κούραση μετά από δύο ώρες στο καφέ υποχώρησε και κατευθύνομαι στο δωμάτιο. Στον προθάλαμο έχει μια μικρή ουρά, αλλά σύντομα είμαι στο ντους, πλένω τα ρούχα μου και δρόμο για το χωριό. Κάτω από την μεγάλη πέτρινη γέφυρα μιλάω στο τηλέφωνο αρκετή ώρα με την οικογένεια.

Για πρώτη μου φορά μαγειρεύω στην κουζίνα του Albergue. Μακαρόνια με διάφορα. Πήρα και νιφάδες βρώμης για πρωινό. Από εδώ και πέρα καθημερινά θα έχω δικό μου πρωινό. Ακόμη και χωρίς γάλα. Με σκέτο νερό.

Και ξάφνου στα μπαγκάζια μου ανακαλύπτω το κλειδί από το ερμάρια του κοιτώνα της Villava. Απλά ξέχασα να το δώσω πίσω. Δυστυχώς το απόγευμα που το ανακάλυψα ήταν αργά να το στείλω με το ισπανικό ταχυδρομείο (correos). Αναζητώντας την επόμενη πόλη που έχει ταχυδρομικό γραφείο βρήκα στην Estella lizara, δύο ημέρες δρόμο από εδώ. Με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο επικοινωνώ με το Albergue της Villava και τους αναφέρω ότι θα στείλω τα κλειδιά με την πρώτη ευκαιρία.

Το βράδυ στο δωμάτιο του κοιτώνα έχει γύρω στα 10 κρεβάτια και είμαι ο μοναδικός άντρας. Ξάπλωσα να κοιμηθώ και για να μην φέρω σε δύσκολη θέση τις κυρίες, σκέπασα τα μάτια μου για να κοιμηθώ. Πλάκα έχουν τα Albergue, φαίνεται ότι όλες κυκλοφορούν με εσώρουχα, χωρίς φυσικά να ντρέπονται ή να επιδεικνύουν τα σώματά τους. Απλά, με τον καιρό νοιώθεις το Albergue σαν το σπίτι σου , και τούς υπόλοιπους προσκυνητές – περπατητές φίλους. Αν κάπου δεν μετράει η φυλή, θρησκεία και το χρώμα είναι εδώ.  Old dog new tricks.

Camino de Santiago - Camino Frances. Ημέρα 5η . 5 Μαΐου 2025.

 

Puente la Reina  Gares  – Lorca (Albergue on the left)

Ξημερώνοντας τακτοποιώ το σακίδιο μου και οδεύοντας για αναχώρηση, διαπιστώνω ότι τα μπατόν μου, λείπουν. Τα μπατόν τα είχα αγοράσει από το saint jean pied de port. Τα απόλυτα φθηνότερα και τώρα, κάποιος τα πήρε. Καθώς ήταν τα φθηνότερα και έχοντας αφαιρέσει τα λουράκια χειρολαβής τους, το μόνο λογικό που φαντάζομαι είναι ότι κάποιος τα μπέρδεψέ. Μόνο δυο μπλε υπήρχαν, τώρα έμεινε μόνο ένα ζευγάρι. Εντάξει λοιπόν, δεν θα σκάσω, πήρα τα άλλα μπλε που βρήκα και έφυγα. Περπατώντας από το κέντρο της πόλης βλέπω τον φούρνο ανοιχτό, μυρωδιές παντού, βιτρίνα γεμάτη με ολόφρεσκα και ζεστά καλούδια να τραβάει σαν τις μύγες στην ζάχαρη τούς περιπατητές. Πράγματι δεν πρόλαβα να περάσω την μεγάλη τοξωτή γέφυρα πάνω από τον ποταμό Rio Arga (Runa), και το κρουασάν με γέμιση κρέμα ανανά, είχε ήδη περάσει από φάρυγγα και οισοφάγο. Τόση απόλαυση. Με το πέρασμα της μεγάλης τοξωτής γέφυρας του ενδέκατου αιώνα, περνάω πάνω από το ποτάμι που το είχα συντροφιά μου μετά το zubiri.

Αφήνοντας για τα καλά την πόλη πίσω μου, κατευθύνομαι μέσα από μονοπάτια και χωματόδρομους. Νοιώθω συναισθήματα ευφορίας μαζί με λίγο κούραση. Έχω ήδη πέντε ημέρες καθημερινής μετακίνησης και νοιώθω πολύ όμορφα. Τι κι αν ο καιρός εμφανίζεται με μαύρα σύννεφά , φαίνεται σαν να μην με αγγίζει τίποτα. Δεν ανησυχώ για τίποτα. Οι φόβοι που είχα για τα στρώματα των Albergue πέρασε, είναι ανετά και καθαρά τα κρεβάτια μας. Ο φόβος για τα διώροφα κρεβάτια πέρασε κι αυτός. Ακόμη και η πρωινή κάθοδος είναι παιχνίδι τελικά, ακόμη και η μεταμεσονύχτια επίσκεψη στην τουαλέτα είναι εύκολη. Κανένα πρόβλημα.

Όλες μου οι ανησυχίες στον καιρό της προετοιμασίας με κάνουν να χαμογελώ πια. Ημέρες συνεχούς περπατήματος και νοιώθω σαν να πετάω. Νοιώθω ευτυχισμένος. Ποια βροχή και ποιο κρύο. Σαν τίποτα να μην με αγγίζει.  Από μακριά μέσα από τον απειλητικό με μαύρα σύννεφα ουρανό ξεπροβάλει το γραφικό χωρίο Cirauqui (Zirauki Βασκικά).  Το τοπίο σε μαγνητίζει. Γεμάτο χρώματα τα λιβάδια.

Στο βάθος κυπαρίσσια και περιφραγμένος τόπος, μάλλον νεκροταφείο. Και πως γίνεται ένα νεκροταφείο να έχει ομορφιά?.  Η φύση στο Cirauqui το κατάφερε.

Ένα πράγμα που οφείλει κάθε περπατητής να κάνει είναι οι συχνές στάσεις. Οπότε υποχρεωτικά κάνω μια στάση στο καφέ zirauki.

Εδώ στο καφέ υπάρχει ένας τεράστιος χάρτης με την επιγραφή where are you from ? Με μπόλικες ήδη πινέζες τοποθετημένες πάνω σε διάφορες χώρες. Περίμενα να δω και κάτι από Ελλάδα αλλά τίποτα. Παραδοσιακά οι περισσότερες πινέζες κάλυπταν Ευρώπη , Καναδά, ΗΠΑ, Αυστραλία , Ταιβάν, κίνα, Ιαπωνία και Κορέα.

  Σε όλη την βόρεια Ισπανία όχι μόνο τα καφενεία στην διαδρομή που περνάει το μονοπάτι του αγίου Ιακώβου αλλά και τα χωριά έχουν πλουτίσει, από τούς πεζοπόρους. Οι ανάγκες για τον εφοδιασμό μας είναι καθημερινά μεγάλες. Επίσης πιστεύω ότι όλοι οι προσκυνητές είναι ευγενικοί, καλόβολοι και χωρίς παραξενιές. Πρέπει να είμαστε οι πιο καλοί πελάτες.

Τα δάχτυλα των ποδιών μας , από την κάτω πλευρά , το δέρμα δεν είναι κυλινδρικό αλλά έχει μια πτυχή , η οποία με τα συμπιεσμένα από το παπούτσι δάχτυλα, πιάνει ανεπαίσθητα χώρο ακόμη και κάτω από το γειτονικό δάχτυλο.

Με περπάτημα στην πόλη για καθημερινές δουλειές αυτό δεν γίνεται αντιληπτό, όμως, με υγρασία και τριβή αναπτύσσονται ερυθρότητα και φουσκάλες.  Αυτή η ενόχληση στον δρόμο του Αγίου Ιακώβου γίνεται η επώδυνη πραγματικότητα.

Στο φαρμακείο του χωριού παίρνω ένα πολύ καλό μπλε επίδεσμο (Anti Blister blue Tape) που είναι ειδικός για να τον τυλίξεις σαν προστατευτικό δακτύλιο στα  δάχτυλα του ποδιού και βοηθάει στην ομοιόμορφη κατανομή της πίεσης.  Οι κάλτσες που έφυγα από Ελλάδα έχουν πεταχτεί, οι πενταδάχτυλες της injinji αποδίδουν περίφημα και τώρα με τους μπλε δακτυλίους προβλέπω ακόμη περισσότερη άνεση.

Οι διαδρομές που κάνουμε έχουν συχνά χορτάρι , ακόμη και κοντό. Το πρωινό περπάτημα όμως, στο μουσκεμένο χορτάρι αφήνει τις σταγόνες να περάσουν από το γρασίδι πάνω στα παπούτσια μας. Και μέχρι να βγει για τα καλά ο ήλιος , τα δάχτυλα μας είναι ήδη μουσκεμένα.

Ενώ σε περίπτωση βροχής προβιβαζόμαστε από μουσκεμένα σε μουλιασμένα δάχτυλα.  Λίγα χιλιόμετρα ακόμη και φτάνω στην La bodega και στο Albergue on the left.

Μοιάζει πολύ μίζερο τόσο το χωριό όσο και το Albergue . Όπως φαίνεται περνάμε σιγά σιγά από τα πλούσια βασκικά χωριά σε πιο φτωχικά και τυπικά ισπανικά χωριά. Πλένω ρούχα και στο δείπνο μάλλον αλλάζω γνώμη για την μίζερη εικόνα του Albergue , μιας και οι ιδιοκτήτες φτιάχνουν ωραίο κλίμα. Συζητάνε μαζί μας στην τραπεζαρία. Το αρχικά άσχημο Albergue μεταμορφώθηκε σε κύκνο. Σαν προξενήτρες οι ιδιοκτήτες σπάνε τον πάγο, μας ρωτάνε όλους και εμπλεκόμαστε σε συζητήσεις. Είμαστε κάπου δέκα άτομα, αλλά τρώμε παρέα και μιλάμε για την διαδρομή. Το κρασί ξεπερνάει το ένα ποτήρι.  Το φαγητό αρκετό, τόσο αρκετό που περισσεύει στο τέλος και ο ύπνος πολύ καλός.

Camino de Santiago - Camino Frances. Ημέρα 6η . 6 Μαΐου 2025.

 

Lorca ( La Bodega on the left) – Ayegui (Camping Iratxe)

Ακόμη ένα πρωϊνό με γκρίζα απειλητικά σύννεφα πάνω από το κεφάλι μας. Οι ιδιοκτήτες μας άφησαν μια τσάντα με μπαγκέτες και σε μία κούτα βούτυρα και μαρμελάδες. Ευτυχώς είχα το κουάκερ μου. Πως αντέχουν οι άλλοι περιπατητές τόση ζάχαρη καθημερινά ? Στην διαδρομή γύρω από το οινοποιείο la bodega tandem μιλάω με την οικογένεια.

Πόσο αναζωογονητικό να ακούς τις φωνές αγαπημένων προσώπων. Ο Ουρανός παραμένει απειλητικός και γκρίζος. Σύντομα φτάνω στην πανέμορφη Estella – (Lizarra Βασκικά) . Μια πόλη του ενδέκατου αιώνα που σε συνδυασμό με τα κάστρα , το δάσος ολόγυρα και το ποτάμι (Rio Ega) να διασχίζει την πόλη, με έκανε να μην θέλω να φύγω.

Άρχισα να κόβω βόλτες στην πόλη, αφού πρώτα όμως επισκέφθηκα το ταχυδρομείο για να στείλω το κλειδί του φoριαμού στην Villava. Πολύ όμορφη πόλη που ευχαρίστως θα έμενα για αρκετό καιρό. Τα δυτικά της προάστεια είναι υποβαθμισμένα καθώς ο ενδέκατος αιώνας τελειώνει εκεί που αρχίζουν οι σύγχρονες πολυκατοικίες – κουτιά. Εκτρώματα με μοναδικό σκοπό, ίσα που να κοιμίζουν το κόσμο τους. Οι ανατολικές συνοικίες και το ιστορικό κέντρο είναι πανέμορφα.  Ξάφνου μια φωνή με φωνάζει με το όνομά μου, γυρνάω και βλέπω τον Γερμανό που ήταν κι αυτός στο χθεσινοβραδινό μίζερο Albergue. Μου προτείνει να πιούμε καφέ, εννοείται δέχομαι.

Το ιστορικό κέντρο ήταν γεμάτο από καφέ. Πελώριες και πλημμυρισμένες βιτρίνες από γλυκά και αλμυρά, κάνουν τις κόρες των ματιών μου να διαστέλλονται και την μύτη μου να οσφραίνεται στέλνοντας παράλληλα στον εγκέφαλο σήματα. Αντέχω, ίσως επειδή ξέρω ότι τα χιλιόμετρα φορτωμένος δεν συγχωρούν. Ο Γερμανός τρώει και πίνει και εγώ ρουφάω τον espresso μου. Ο ίδιος δηλώνει ψιλό τραυματισμένος και κουρασμένος, μου λέει ότι κάπου εδώ κοντά θα αράξει. 

Ξεκούραστοι πια για τα καλά παίρνουμε ο καθένας τον δρόμο του. Στην έξοδο της πόλης ανηφόρα ελαφρά που καταλήγει στην επόμενη  πόλη το Ayegui  . Όλες τις μέχρι εδώ και μέχρι τώρα ημέρες, απίστευτη και απίθανη εντύπωση μου έχουν κάνει οι τουαλέτες. Όσον αφορά σε ξενοδοχεία, Albergue και εστιατόρια τις περιμένεις καθαρές. Στα πάρκα , στις πλατείες και στα δημόσια ουρητήρια περίμενα όπως και Ελλάδα να είναι βρώμικα και μίζερα.  Ειδικά όμως εδώ στο Ayegui η καθαριότητα έχει πάει σε άλλο επίπεδο. Οι δημόσιες τουαλέτες ουρητήρια στο χωριό, είναι πιο καθαρά και από το Προεδρικό μέγαρο. Αστράφτει από καθαριότητα. Ζεστό νερό σαπούνι χαρτί, όλα άψογα. Αφήνοντας πίσω μου το Ayegui , περπατώντας στην άκρη του δρόμου NA1110, και έξω από την πόλη μπαίνω σε χωματόδρομο που οδηγεί στο Irache. Αρχικά εδώ βρίσκεται ο πιο φημισμένος σιδεράς σε όλη την διαδρομή του Αγίου Ιακώβου . Δεν πιστεύω να μην υπάρχει περιπατητής που δεν έχει σταματήσει εδώ.

Ο υιός του καλλιτέχνη με ξενάγησε στα έργα του πατέρα, τα οποία με παραγγελία στέλνει σε όλο τον κόσμο.

Σφραγίδα , κοχύλι μενταγιόν και συνεχίζω για την πιο διάσημη πηγή τρεχούμενου κρασιού στον κόσμο. Εννοείται όχι με ελεύθερη ροή. Επαναγεμίζεται με 100 λίτρα την ημέρα. Βάζεις το ποτηράκι σου και πίνεις όσο θέλεις.

Καθώς είμαι νηστικός θεώρησα υπερβολή το τρίτο ποτήρι. Το κρασί μου θύμισε μοσχοστάφυλα. Έχει σώμα και ουδόλως νερωμένο. Τι ωραίο !!!. Και εκεί που έπινα, σκεφτόμουνα κάποιον πονηρό που θα άνοιγε απέναντι καντίνα με σουβλάκια!.

Εδώ και πολύ ώρα δεν έχω συναντήσει κανέναν άλλο περιπατητή. Μοναχική πορεία σήμερα. Και έτσι μοναχική συνεχίζεται. Μεσημέρι και φτάνω στο κάμπινγκ του Irache (Βασκικά Iratxe). Ευτυχώς που έχουν εστιατόριο και μικρή αγορά για εφοδιασμό. Γευματίζω στο εστιατόριο και παραγγέλνω φυσικά μπακαλιάρο. Τα ξύλινα σπιτάκια του κάμπινγκ πρέπει να είναι πάνω από εκατό. Έχω νοικιάσει το αποκλειστικά δικό μου με 45 ευρώ. 

Στο μικρό μικρό ξύλινο μπαλκονάκι απολαμβάνω τον καφέ μου και ακούγοντας μουσική και αγναντεύοντας τα μαύρα σύννεφα που πλησιάζουν. Αρχίζει να κάνει κρύο. Το βράδυ πέφτω για ύπνο και σκεπάζομαι και με τις δύο κουβέρτες που βρήκα. Θα ήθελα έναν υπνόσακο με καλές επιδόσεις σε μεγάλο εύρος θερμοκρασιών, με άνεση σαν βαμβακερό ύφασμα και κυρίως ελαφρύ.

Camino de Santiago - Camino Frances. Ημέρα 7η . 7 Μαΐου 2025.

 

Ayegui Irache  -  Torres del Rio

Ξύπνημα αχάραγα, μουσική στο you tube. Για ψυχική ενδυνάμωση ‘’ΤΡΥΠΕΣ - Τρένο’’ και για σωματική, νιφάδες βρώμης με γάλα.

Ακολουθεί έλεγχος σακιδίου, άφεση κλειδιών στην είσοδο του κάμπινγκ και βγαίνω στον δρόμο.  Σκόρπια κάπου- κάπου συναντώ και κάποιον περιπατητή. Πρωί ακόμη , ίσα που βγήκε ο ήλιος και μια κυρία έχει αράξει με το αυτοκίνητό της και από το πορμπαγκάζ πουλάει αυγά, καφέ, κέικ και φρούτα. Παίρνω αυγά τα οποία καθαρίζω και τρώω περπατώντας. Πλάκα είχε.

Θέλει προσοχή μην πνιγείς όμως. Έχω άνεση και με το νερό μου καθώς για σύστημα υδροποσίας χρησιμοποιώ ένα σωλήνα που βιδώνει σε οποιοδήποτε μπουκάλι του ενάμιση λίτρου. Ο σωλήνας καταλήγει στον δεξί μου ωμό , έτσι έχω ελευθερία κινήσεων να πίνω άνετα όποτε θέλω. Πολύ άλλοι περιπατητές που δεν έχουν βρει λύση ακόμη, σταματάνε για να βγάλουν το μπουκάλι από το σακίδιο τους. Σήμερα έχω κλείσει δωμάτιο σε ξενοδοχείο στο μικρό χωριό του Torres del Rio.  Περνάω από το όμορφο Villamayor de Mojardin, με την ευκαιρία για στάση να χάνεται στο όμορφο χωριό ελλείψει καφετέριας ανοιχτής. Έξω από την πόλη όλοι μπαίνουμε στην κρήνη των Μαυριτανών ή Fuente de las Moros.

Η υπόγεια δίπυλη θολωτή κινστέρνα, οδηγεί στην δεξαμενή μετά από περίπου δεκαπέντε κατηφορικά σκαλιά. Στο τέλος της υπάρχει άφθονο νερό για να δροσιστούμε και να ξεδιψάσουμε. Η διαφορά από την πηγή είναι στο ότι η κινστέρνα είναι με ανθρώπινη παρέμβαση οδηγεί και εκμεταλλεύεται το νερό της βροχής. Πινακίδα Aqua non Potable, δεν υπάρχει, ίσως για αυτό κάποιοι σβήνουν τη δίψα τους εδώ, μιας και ο ήλιος έξω από την ιστορική κινστέρνα καίει, ενώ εδώ υπάρχει δροσιά.

Κάποια στιγμή πρέπει να εγκαταλείψουμε τον ιστορικό χώρο και να συνεχίσω με μια ομάδα που κινούμαι μαζί εδώ και ώρα, με πορεία προς το Los Arcos για ένα καλό διάλειμμα , περιήγηση στην παλιά πόλη , επίσκεψη στον καθεδρικό , τάπας και μπύρες χωρίς αλκοόλ φυσικά.

Νοιώθω πολύ δυνατός έτσι συνεχίζω για Sansol και το διπλανό του Torres del Rio. Τόσο δίπλα που είναι ζήτημα αν απέχουν πάνω από ένα χιλιόμετρο. 

Φτάνω χαλαρά και άνετα το μεσημέρι, παρότι σήμερα βρήκα την 3^η μου φουσκάλα !!! Δεν πονάω, δεν υποφέρω, μα πως βγαίνουν ? Φτάνω στο ξενοδοχείο Hostal Rural San Andres το οποίο μου φαίνεται σαν παλάτι. Μετά από εφτά ημέρες σε κοιτώνες, εδώ βρήκα ντουζιέρα με κρεμόσουνα, τηλεόραση, τραπέζι – γραφείο για να γράφω και όλα πάρα πολύ καθαρά.

Παρόλα αυτά μάλλον προτιμώ τα Albergue και τον κόσμο τους. Το βράδυ και πριν χωθώ στο απαλό και ζεστό πάπλωμα, βγαίνω στο μπαλκόνι για μερικές νυχτερινές φωτογραφίες, έτσι όπως φαίνεται η εκκλησία San Zoilo στο διπλανό χωριό Sansol. Ξαπλώνω με ανοιχτές τις κουρτίνες για να βλέπω τον έναστρο ουρανό.