Το παρακάτω κείμενο μου το έστειλε ο φίλος Χρήστος Μ. .
Δεν ξέρω κατά πόσο όντως είναι αληθινός αυτός ο λόγος, ξέρω όμως ότι είναι λόγος ζωντανός και εκφράζει σκέψεις πολλών απο εμάς.
Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους μαθητές µου (λέει ο Δάσκαλος), στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:
«Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ για να καταλήξω, αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένε σε σένα; Σε σένα που ßιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο…
Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.
Εγώ, ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σ’ αυτό το σχολείο και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω γι’ αλλού,
σε σένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια, θα σου µιλήσω σταράτα, για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου:
Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις, οι µαθητές που δίδαξα φέτος, στη συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.
Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλαν κατ’ επανάληψη. Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις. Δείχνοντας ένα χαρακτήρα κι ένα ήθος που µε σόκαρε, που µ’ έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σ’ αυτό το σχολείο, πως, εκτός του γνωστικού ελλείµµατος, το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας: των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε πως, χωρίς αρχές, η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση, πως, χωρίς όνειρα και στόχους, θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σ’ επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.
Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάßει τότε, πως η µόρφωση, η καλλιέργεια, ήταν το όπλο που έλειπε απ’ την προσωπική του θήκη. Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο κι έµαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να µας πει την ιστορία του ßίου του, το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη ν’ ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε, το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από το µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα’ αλßανικά µάθαµε σαν «µπέσα». Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα. Ν’ αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας, ν’ απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον, να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.
Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του, ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος κι εγκαταλειµµένος απ’ όλους. Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα. Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν ν’ απαιτήσει από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά, λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά. Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε ν’ ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας. Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα για σας και για το µέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.
Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική, όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.
Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της. Περιµένει απ’ αυτούς να σηκώσουν ψηλά
και µ’ επιτυχία τη σηµαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους, σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν ßλέπω την εποχή µας να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να µουχλιάζει απ’ το κυνήγι της ευκολίας,
μόνο σε σας ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση ν’ αγωνιστείτε, ν’ αντισταθείτε, να πολεµήσετε, να νικήσετε..
Μη µας απογοητεύσετε».
Περί Παιδείας...
Αλίευσα και σας μεταφέρω τον υπέροχο λόγο του φίλου μου Ι. Γκρίτση, απολαύστε τον.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος εορτάστηκε η Επέτειος για την Απελευθέρωση της Αθήνας από τους Τούρκους, την Παρασκευή 28 Μαΐου, στον Ιερό Ναό Αγίου Βλασίου. Την εκδήλωση διοργάνωσε η Ιστορική & Λαογραφική Εταιρεία Αχαρνών (ΙΛΕΑ).
Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΙΛΕΑ Ιωάννης Γκρίτσης, ο οποίος αναφέρθηκε σύντομα στο ιστορικό της επανάστασης του 1821 και ειδικά της απελευθέρωσης των Αθηνών. Ακολούθησε προσκλητήριο πεσόντων και αγωνιστών και ενός λεπτού σιγή. Εν συνεχεία έγινε η κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του ντόπιου αγωνιστή Μήτρου Λέκκα από τον Δήμαρχο Αχαρνών Παναγιώτης Φωτιάδης, τον Βουλευτή Αττικής του ΠΑΣΟΚ Ντίνο Βρεττό, τον Νομάρχη Ανατολικής Αττικής Λεωνίδα Κουρή, τον Δήμαρχο Θρακομακεδόνων Θέμη Οικονόμου και τον Διοικητή Υποδιεύθυνσης Δυτικής Αττικής Αστυνομικό Διευθυντή Δημήτρη Φρουζάκη. Στην εκδήλωση παρέστη και ο Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Νίκος Καντερές.
Μετά το πέρας της τελετής ακολούθησε επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο με ιστορικά κειμήλια που διατηρεί η ΙΛΕΑ.
Θα ήταν μεγάλη μας παράλειψη να μην σας παρουσιάσουμε αυτούσια την ομιλία του κ. Γιάννη Γκρίτση που πραγματικά συγκίνησε όλους όσους την άκουσαν. Μία ομιλία που αναφέρει πολύτιμα ιστορικά στοιχεία και κυρίως μας εξηγεί γιατί είναι τόσο σπουδαία η συγκεκριμένη ημέρα όχι μόνο για τους Μενιδιάτες αλλά για όλους τους Αθηναίους….
«Σας καλωσορίζω και εκ’ μέρους του Δ.Σ. της ΙΛΕΑ, αλλά και όλων όσων κατοικούν σήμερα σ΄ αυτόν τον Τόπο,σε ένα Μνημόσυνο Τιμής στις Ψυχές ……και Μνήμης, για τα κατορθώματα των προγόνων μας!!! Ανθρώπων Απλών και Μέγιστων συγχρόνως, που ζήσαν εδώ , μόλις λίγες γενιές πιό πρίν και που το αίμα τους ρέει στις φλέβες μας, Βρεττοί --κε Ντίνο-, Γκικαίοι –Χρήστο-, Δαμασκαίοι –Χάρη-, Λεκκαίοι –Γιώργο-, Νικαίοι,Ντουραίοι –Χρήστο- , Στριφτοί –Σπύρο-, Φυτάδες –Γιώργο-, Γκριτσαίοι και τόσοι άλλοι που στα ονόματά τους , θα αναγνωρίσετε τα δικά σας και των συγγενών ή φίλων σας και που μας τα άφησαν αυτοί Τιμημένα, για να τα Τιμούμε εμείς και όπως θα πρέπει, με τις δικές μας πράξεις, σήμερα.
Και είμαι σίγουρος πως οι ψυχές τους, τώρα κάπου εδώ τριγυρνούν, ήλθαν γιαυτό το Μνημόσυνο σ΄αυτή την πλατεία, όπως τότε και μας βλέπουν, μας ακούν, μας κρίνουν και σίγουρα αναθυμούνται!!!!.
Αναθυμούνται εκείνη την Άνοιξη, τ΄Απρίλη, πρίν από 189 χρόνια, που δεν μεθούσε τις αισθήσεις με τα χρώματα και τα αρώματα των λουλουδιών αλλά τις Ψυχές, με τα λόγια και τις προετοιμασίες για τον Εθνικό ξεσηκωμό.Αυτά που είχαν ήδη καλλιεργήσει πρώτα οι Φιλικοί Αθανάσιος Ζαρίφης και Δημήτριος Ζωγράφος ώστε να συνεχίσουν την μύηση και να την θεμελιώσουν στους Μενιδιάτες, οι Μήτρο Κιούσης και Αναγνώστης Κιουρκατιώτης.
Αναθυμούνται στις 23 Απρίλη, τον Φιλικό Δήμο Αντωνίου, να φτάνει με 25 παληκάρια από την Λειβαδιά και μαζί με τους Καπεταναίους της Αττικής, τον Αναγνώστη Κιουρκατιώτη απ΄το Μενίδι, τον Μελέτη Βασιλείου απ΄την Χασιά, τον Γιάννη Ντάβαρη απ΄τα Μεσόγεια, αλλά και τους Γεώργιο Κλείστη και Αναγνώστη Χατζημπιρμπίλη από την Σαλαμίνα με τα «μπουλούκια» τους, καθώς και λίγους νεαρούς Αθηναίους με τους Δημήτριο Σαρή και Γιαννάκο Βλάχο και όλοι μαζί, ομοψυχούντες, ομονοούντες και την ανάστασή τους και του Έθνους οραματιζόμενοι, να καταστρώνουν τα σχέδια για την κατάληψη της Αθήνας και του Κάστρου, πάνω στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.
Αναθυμούνται πως ήδη οι Τούρκοι, έχοντας λάβει τα μηνύματα από μικροσυμπλοκές στην ύπαιθρο, είχαν αρχίσει να οχυρόνονται, να εξοπλίζονται,έχοντας μάλιστα φυλακίσει προληπτικά και τους Αθηναίους Πρόκριτους, που έτσι κι αλλιώς είχαν εκδηλώσει τον σκεπτικισμό ή και τις αντιρρήσεις τους για όλα αυτά, ψευτοκρυμένοι και προφασιζόμενοι, πίσω από λογικές, άγνοια των «πολεμικών» ή υστεροβουλίες.
Αναθυμούνται πώς γι’ αυτούς τίποτα από όλα αυτά δεν μέτραγε και άλλο τους φλόγιζε την ψυχή. Ο τόπος ήταν δικός τους, ήταν η Πατρίδα τους, τους τον είχαν αφήσει οι δικοί τους πρόγονοι, τιμημένο με τον ιδρώτα τους αλλά και το αίμα τους, πάμπολες φορές και τώρα αυτοί μοχθούσαν και ίδρωναν σ΄αυτή την γή, την θέλαν δική τους να την ορίζουν, για τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, για κανένα Χασεκή, που «δεκάτιζε» το βιός τους για τον Σουλτάνο ή για να πλουτίζει ο ίδιος στο όνομα του Αλλάχ, για κανένα γενίτσαρο ή τιμαριούχο σπαχή, που τους «τσιγκέλωνε» την ζωή και την ψυχή. Δέν άντεχαν άλλο τέτοια ζωή.Γιαυτό και ήταν έτοιμοι να θυσιαστούν και να θυσιάσουν.
Αναθυμούνται τα χαράματα της 25ης Απριλίου, όταν έφτασαν αθόρυβα κάτω από το τείχος της Αθήνας, οπλισμένοι με λιγοστά όπλα και γεωργικά εργαλεία, αλλά πολύ ψυχή, ευλογημένη από τους μπροστάρηδες κληρικούς, πού είχαν ήδη μετατρέψει την Εκκλησία σε Πίστη και την Πίστη σε Εκκλησία.
Πώς,…. έχοντας ανοίξει την πύλη της Μπουμπουνίστρας εξουδετερώνοντας τους Τούρκους φρουρούς και κλείνοντας τους υπόλοιπους στο Κάστρο της Ακρόπολης, είχαν ανοίξει το παράθυρο της Λευτεριάς τους, τον δρόμο για ζωή και δημιουργία Ελλήνων και όχι ραγιάδων.
Πώς είχαν τον τόπο τους, την Αθήνα λεύτερη πιά, ύστερα από 252 χρόνια Φραγκοκρατίας και 365 Τουρκοκρατίας, 617 ολόκληρα ματωμένα χρόνια σκλαβιάς.
Αναθυμούνται την χαρά τους καθώς βλέπαν τη σημαία της Φιλικής, υψωμένη στις 28 του Απρίλη στο Διοικητήριο, να κοιματίζει χωρίς δεσμά σκλαβιάς και αλυσίδες, ολόλευκη με τις 16 κόκκινες λωρίδες των ηγετών της Φιλικής στην μιά πλευρά και στην άλλη, με κόκκινο σταυρό στη μέση, ανάμεσα στα σύμβολα με τα μάτια της Φιλικής, την Σοφία της Κουκουβάγιας και την προαιώνια Ελληνική και για χάρη της Πατρίδας προτροπή : « Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ».
Σίγουρα όμως θα θυμούνται την «διχόνοια που κρατούσε ένα σκήπτρο η δολερή», αυτή που μπήκε ανάμεσα στους «ξωτάρηδες της Αττικής» και στο αρχοντολόι της Αθήνας, αυτή που οδήγησε την πληγωμένη υπερηφάνεια του Μελέτη Βασιλείου και τον ίδιο στην αποχώρηση και τους Κιουρκατιώτη και Μήτρο Λέκκα στην πικραμένη παραμονή.
Σίγουρα θα θυμούνται και πώς να ξεχάσουν, πώς αυτά και άλλα της Φυλής μας βαρίδια, φέραν το ασκέρι του Πασά της Καρύστου, του Ομέρ Βρυώνη πίσω, ξανά κατακτητή και τους Επαναστάτες νικημένους, σπαρμένους στα κοντινά νησιά, όσους γλυτώσαν δηλαδή, ή σφαγιασμένους στην αιωνιότητα.
Σίγουρα θα αναθυμούνται πως αναθάρησαν μετά τις μάχες στο Δραγουμάνο και στο Χαλάνδρι, που στείλαν τον Ομέρ Βρυώνη μακριά στην Λαμία στις 28 Σεπτέμβρη και πώς ξεκίνησαν την Β! Πολιορκία του Κάστρου της Ακρόπολης στις 3 Νοεμβρίου του 21,μέχρι την παράδοσή του από τον Τούρκο Διοικητή, στις 10 Ιουνίου του 1822. Αλλά και το έρεβος που ακολούθησε με τους νέους Εμφύλιους σπαραγμούς και αργότερα την πτώση του Μεσολογγίου και την υποταγή της Επανάστασης στις δυνάμεις του Κιουταχή το 1826. Τις ατέλειωτες μάχες και τους αγώνες τους, παντού όπου τους καλούσε το καθήκον και όχι μόνο στην Αττική, ώσπου να σιγήσουν τα τουφέκια στις 27 Μαίου του 1829, μετά την μάχη στον Άη Γιάννη της Χασιάς και την απώθηση των Τούρκων στο Μενίδι, το κλείσιμό τους και πάλι στην Ακρόπολη, την τελική παράδοση του Ιερού Κάστρου στις 12 Σεπτέμβρη του 1829 έως τον Μάρτη του 1833, που έφυγε και το τελευταίο Τούρκικο ποδάρι από τον Τόπο τους.
Είμαι όμως σίγουρος, πώς τελικά, βλέποντας από ψηλά όλα αυτά τα χρόνια, ήταν ευτυχείς, μια που οι Θυσίες τους, σπείραν καρπό που άνθησε.
Ήταν ευτυχείς, που τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους και οι επόμενες γενιές τους, απέκτησαν Πατρίδα και Ζωή Ελεύθερη.
Πατρίδα, που με νέους αγώνες και πρόσθετο αίμα μεγάλωσε ακόμα περισσότερο και Ζωή που με ιδρώτα και πόνο πολύ ακόμα είναι αλήθεια, ανέβασε το Έθνος μας ψηλά, ίσως όχι όσο ψηλά πραγματικά του άξιζε, αλλά ψηλά ανάμεσα στα άλλα Έθνη.
Θα μπορούσαμε με τις ώρες να μνημονεύουμε και να αναφερόμαστε στις διάφορες πτυχές αυτού του ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ.
Να μιλάμε για τις στρατηγικές, τα στρατηγήματά τους στην μάχη και τις συνέπειές τους στον Αγώνα του Έθνους αλλά και στην ελεύθερη ζωή του.
Να μιλάμε για την καρτερία τους, την ανιδιοτέλεια, την επιμονή και την μαχητικότητά τους στην ιδέα, στους στόχους και στην τελική Νίκη.
Να μιλάμε για την δυνατότητα και την προσαρμοστικότητά τους στις συνθήκες, όπου από απόλεμοι ξωτάρηδες, μεταμορφώθηκαν σε θεριά ανήμερα του πολέμου.
Να μιλάμε για το πώς επέλεξαν τους ηγέτες τους και πώς στάθηκε καθένας από αυτούς, σ΄αυτόν τον Τιτάνιο για τα τότε μέτρα τους, Αγώνα.
Να μιλάμε ακόμα και για τα λάθη τους, τις ζήλιες και τις αιματηρές αντιπαλότητες, που με τόσο αίμα αδελφικό πλήρωσε και επαναλαμβανόμενα πληρώνει, αυτός ο τόπος και για πολλές γενιές.
Μπορούμε κάλλιστα να οργανώσουμε ημερίδες ολόκληρες για κάθε τι από αυτά.
Ακόμα αν θέλετε και το γλέντι να αρχίσουμε για να γιορτάσουμε την μεγάλη τους νίκη, την προσφορά και την διδαχή τους.
Το θέμα μας όμως σήμερα, δεν είναι αυτό.
Σήμερα, σ΄αυτό το Μνημόσυνο, καλούμαστε να τα δούμε και να τα κρίνουμε όλα αυτά με τα δικά μας μάτια, με τα δικά μας δεδομένα, με την εικόνα που έχει σήμερα η Πατρίδα, που η ΘΥΣΙΑ τους μας παρέδωσε, ειδικά τώρα που αυτή η καταιγίδα συγκυριών, απειλών και προκλήσεων, γεμίζει τον ουρανό μας.
Γιατί στο σήμερα, αναλογίες με το τότε μπορούμε πολλές να βρούμε.
Γιατί σήμερα μπορεί η απειλή της σκλαβιάς να είναι οικονομική αλλά και αυτή πόλεμο απαιτεί, έστω και με άλλα μέσα.
Γιατί η επιβουλή είναι εδώ, από έξω και από μέσα, έστω και αν οι λύκοι έχουν προβιά.
Γιατί το οικόπεδό μας το ορέγονται πολλοί, ακόμα και αυτοί που τότε κατατροπώσαμε και τώρα επιστρέφουν χαμογελαστοί και ζητούν συνεργασία.
Σήμερα, καλούμαστε σιωπηλά να αυτοελεγχθούμε, όλοι, με υπευθυνότητα και ειλικρίνεια και ειδικά εσείς, οι Ταγοί, αυτού του Τόπου, από όποια θέση ευθύνης και αν είστε.
Σήμερα, καλούμαστε σιωπηλά να συγκρίνουμε τις δικές τους με τις δικές μας πράξεις, τα έργα μας, τα αποτελέσματα και τις συνέπειές τους, στα παιδιά και στα εγγόνια μας και να διδαχθούμε από αυτές.
Σήμερα καλούμαστε να αναρωτηθούμε, αν την ελευθερία μας την έδωσε η δήθεν σύνεση των προκρίτων ή το θάρρος και η δήθεν αποκοτιά των ξωτάρηδων.
Σήμερα καλούμαστε, σιωπηλά καθένας για τον εαυτό του, να συγκριθούμε μαζί τους, για το πώς σταθήκαμε απέναντι στους εαυτούς μας, στις οικογένειές μας, στον τόπο μας.
Και επειδή αυτό το ζύγι θα βγει υπέρ τους, να υποσχεθούμε στους εαυτούς μας και σ΄αυτούς, που από ψηλά μας βλέπουν και μας κρίνουν, εδώ και τώρα !!!!!
«ΑΜΕΣ ΔΕ ΓΕΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ» , «ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΣΑΣ» και να αγωνιστούμε με πίστη όλοι γι’ αυτό!!!!
Όπως μπορεί ο καθένας!!!
Τώρα το ζητά ό τόπος, τα παιδιά μας, η ιστορία.
Τώρα, για να μην έχουμε ξανά μνημόσυνα, όπως το αυριανό της Άλωσης της Πόλης ή το προχθεσινό της Γενοκτονίας των Ποντίων!»
